به گزارش مشرق، روزنامه کیهان در ستون خبر ویژه خود نوشت:
حوادث اخیر هر چند در پوشش اعتراضات اقتصادی آغاز شد اما به اعتبار شبکه طراح آن، به سرعت رنگ و بوی تروریستی، ویرانگر و جنایتکارانه به خود گرفت.
البته از همان ابتدا هم وقتی اشرار اجارهای به مغازهها حمله کرده و با تهدید و ارعاب، مغازهداران و بازاریان را مجبور به تعطیلی اجباری کسب و کار خود کردند، آشکار شده بود که آنچه برنامهریزی شده و در حال وقوع است، اعتراض صنفی و مدنی داوطلبانه نیست بلکه عمدتاً سعی دارد گلایهها و اعتراضات به حق بازاریان و مردم را بهانهای برای شبیخون خود قرار دهد. عدم همراهی اکثریت قاطع مردم و بازاریان با اغتشاشگران موجب شد شبکه شکست خورده آشوب به سرعت وارد اقدامات تخریبگرانه و تروریستی برای بزرگنمایی خود و جبران عدم همراهی مردم شد.
ابتدا برخی ابعاد خسارات اقتصادی اغتشاشات تروریستی را مرور کنیم:
- دو هفته تعطیلی کسب و کارها و دهها هزار میلیارد تومان خسارت مالی به کسبه و اصناف و بازاریان؛
- تخریب و آتشسوزی سازمان یافته مغازهها و فروشگاهها و بانکها/ فقط ۵۰۰ مغازه در بازار رشت؛
- تحمیل چند درصد تورم جدید به تولیدکننده و مصرفکننده؛- تحمیل رکود تورمی به اقتصاد کشور؛
- آتش زدن چندین هزار اتوبوس، خودروی آتشنشانی، آمبولانس، و خودروهای مردم؛
- به آتش کشیدن و تخریب صدها خانه مسکونی متعلق به مردم عادی؛
- اُفت فعالیت مدارس، دانشگاهها و مراکز علمی و پژوهشی؛
- تخریب صدها بیمارستان، اماکن عمومی و اداراتی که مردم، روزانه به خدمات آنها نیاز دارند؛
- جرئت دادن به دشمن برای تحریمهای بیشتر علیه اقتصاد کشور؛
- جرئت دادن به دشمن برای تکرار تهدیدهای نظامی که دارای بار منفی تورمی است؛
-و...
اینها فقط گوشهای از خسارات وسیعی است که شبکه سازمان یافته آشوب در پوشش نام «اعتراضات اقتصادی» به اقتصاد کشور و معیشت مردم وارد کرد؛ بیآنکه حتی یک شعار اغتشاشگران و ارعابکنندگان کسبه و بازاریان، ناظر به مشکلات اقتصادی باشد.
روشن است که اغتشاشگران و بسترسازان جنایت آنها در فضای سیاسی و رسانهای، قطعاً درد مردم را نداشتند.
در این میان باید بررسی کرد که سهم رسانههای زنجیرهای، سلبریتیهای وطن فروش، برخی سیاسیون و در یک کلام «شبکه تحریف و تحمیق» در این جنایت بزرگ اقتصادی که احتمالاً چند صد هزار میلیارد تومان خسارت را شامل میشود، چیست؟ نقش این محافل در دروغ پراکنی و شانتاژ و تزریق یأس و خشم و نفرت به افکار عمومی، کمتر از تروریستهای اجارهای و اشرار آدمکش نیست که چند هزار نفر از مردم و نیروهای مدافع امنیت را سلاخی کردند و به آتش افروزی علیه مغازهها و فروشگاهها و مساجد و خودروها و اتوبوسها و... پرداختند.
از سوی دیگر باید پرسید که سهم فضای رسانهای ولنگارانه و بیدر و پیکر در این میان چیست و چه کسانی در دهه اخیر نگذاشتند کشور، «شبکه ملی اطلاعات و ارتباطات» قانونمند و پاسخگو داشته باشد؟!
۰۹:۰۷ - ۱۴۰۴/۱۰/۳۰
